Nederlands Advocaten Voetbalteam

Welkom op de officiële website van het Nederlands Advocaten Voetbalteam!

Tournaments

Eurolawyers 2015

Link fotos

Link blogs

 

Mundiavocat 2014

Link fotos

Link blogs

Link video Mundi

Het voetbalseizoen 2014 begon goed voor het Nederlands Advocaten Voetbalteam! Zo was ons optreden het jaar ervoor de binnenlandse pers niet onopgemerkt gebleven en werden we uitgenodigd om het programma van Voetbal International op RTL 7 met Johan Derksen, Jan Boskamp, Rene van der Gijp en Wilfred Genee bij te wonen! Wat volgde was een diepte-interview met captain Mike Niekoop over onze deelname aan het WK. Terugkijken kan hier.

Maandenlange voorbereidingen, eindeloze tactische besprekingen en 900 oefenminuten vielen samen in de week van het WK voetbal voor advocaten 2014. Waar enkele spelers in de bus naar het vliegveld nog billable waren, hadden de meeste hun out of office reply al ingesteld: 'Dank voor uw bericht. In verband met interlandverplichtingen ben ik niet in staat uw email te beantwoorden.' De sfeer lijkt goed. Zo zeggen ze dat toch? Er wordt gelachen en wat dolletjes gemaakt. Deze groep 'moet het nog een keer doen'. De vraag is of het technisch hart (Jusic, Brouwer, Le Clercq en Niekoop) die groepschemie kan creëren waar elke winnaar van een eindtoernooi het altijd over heeft. En geluk. Het nodige portie geluk. De kopbal van Kieft ('88), het eigen doelpunt van de Denen ('10), de kopstoot van Ortega ('98) en de grote teen van Cassillas. Geluk en pech liggen dicht bij elkaar.

De poulefase was geen onverdeeld succes: 1x verloren (1-0 tegen Turkije), maar wel twee keer winst (2-0 tegen Brazilie en 8-0 tegen Japan), wat betekende dat we uiteindelijk 2e zijn geworden in de poule en een plek bij de zestien beste advocaten voetbalteams ter wereld hadden bereik! De laatste keer dat een Nederlands op het WK Voetbal voor Advocaten zover is gekomen is volgens de geschiedenisboeken in 1996 voor het laatst geweest.

In de achtste finale moesten we tegen de nummer 1 uit poule G, de advocaten uit Rio de Janeiro - we hadden ons laten vertellen dat zij nog beter waren dan 'onze' Brazilianen uit de poule en daar was geen woord over gelogen. Reikhalzend had toernooidirecteur Vincent Pinatel uitgekeken naar de confrontatie tussen deze teams, twee ploegen die garant staan voor attractief, aanvallend voetbal. De wedstrijd was door Pinatel zelfs uitgeroepen tot "Match of the Day". De dag ervoor hadden we de gehele dag doorgebracht in het badhuis en had iedereen verplicht op de massagetafel gelegen. Lichamelijk waren we helemaal zen en klaar voor de confrontatie met de sambavoetballers uit Rio de Janeiro. De wedstrijd werd gespeeld in het stadion van Budafok FC met een capaciteit voor 4000 man - genoeg ruimte voor de 12e man dus zou je zeggen. We waren al even bezig met de warming-up, iedereen was geconcentreerd. De Brazilianen kwamen net als altijd lekker nonchalant 5 minuten voor de aftrap sambadansend het veld op. Op het eerste gezicht waren we onder de indruk van wat we zagen. Een paar Hulks, Neymars en Willians die elkaar in een rondotje de bal achter het standbeeld overspeelden over de breedte van het veld. De Braziliaanse verdediging alleen al had een gemiddelde lengte van 2.20m en de bouw van een Poolse kermisopbouwer. Van de corners hoefden we het daarom niet te hebben in ieder geval. Over de wedstrijd kunnen we kort zijn: een zwaar onterecht 1-0 verlies. Vanaf de aftrap was al duidelijk dat dit Braziliaans team er geen zin in had om er een leuke wedstrijd van te maken. Bij bosjes tegelijk vielen ze neer; het leken wel dominostenen. Elke Nederlandse aanval werd door het Braziliaanse Sloop en Afbraak B.V. vakkundig om zeep geholpen. Elke bal werd het stadion uit gepoeierd. De treurigheid bereikte z'n hoogtepunt wanneer er wederom een bal richting derde ring verdwijnt en er op dat moment geen vrije ballen meer waren om mee te voetballen – onze reservespelers waren nog druk bezig om de vorige ballen te zoeken. We wisten dat de Brazilianen nog een bal hadden en attendeerden de scheidsrechter daar op, maar wat bleek: de reservespelers hadden de bal tussen de tassen verstopt en deden net alsof ze geen bal meer hadden.....Amin nam dit als een uitnodiging aan om zich met een dubbele Nelson in de Braziliaanse tassen te werpen om de bal te pakken. Dit leidde tot Braziliaanse spelers die flauw vielen, de scheidsrechter die huilende Brazilianen voor zich had – het was een achtbaan van emoties. Verliezen is nooit leuk, maar deze dag had het anti-voetbal gewonnen. Een onterechte winnaar, zo vond ook een aantal Brazilianen zelf die na de wedstrijd excuses kwam aanbieden voor de gestolen overwinning. We waren een paar keer erg dicht bij de gelijkmaker geweest maar de bal wilde er niet in. Weg wereldkampioenschap, weg droom, weg 50 bier die de managing partner van Clifford Chance had beloofd als we zouden winnen.....

De dag na de verloren wedstrijd tegen de Brazilianen, was de treurnis nog aanwezig. De manier waarop we hebben verloren bood namelijk weinig ruimte voor troost. Troost dat je eigenlijk van een goede en technisch zeer bekwame tegenstander hebt verloren. Het spel van de Brazilianen bood namelijk geen ruimte voor relativering. Ze zuigen, ze irriteren, ze duikelen, ze provoceren, ze zijn een stel roestige spijkers die krassend over een schoolbord gaan. Maar dat hoort er schijnbaar bij te horen tegenwoordig, dat noemt men dan voetbalwijsheid, routine - ze zouden het spelletje slim spelen. Alsof dat het goedmaakt, je wordt bijna gedwongen er mee te moeten leven. De ware voetbalpurist in ons schreeuwt het uit, het is een dikke fluim op de nalatenschap van ware voetbalhelden als Van Hanegem, Haan, De Wolf en Wouters. Rasechte rouwdouwers die nog tijdens de rust iemand met een glimlach over de reclameborden heen konden kegelen. Je zou bijna verlangen naar die tijd. Het verlies tegen Brazilië zat nog diep. Met een promillage nog boven wat wettelijk is toegestaan, melden we ons voor de wedstrijd tegen Canada. Het nemen van deze hobbel om door te gaan in de strijd om de 9e plaats zou echter geen gemakkelijke opgaaf worden, we traden aan tegen het beste wat Canada aan voetballende advocaten te bieden heeft. Bovendien hadden we nog een klein drink-je-verlies-weg-bacchanaal in de benen (smoes 1). Het was onze vijfde wedstrijd en de grote Louis van Gaal heeft ooit gezegd dat het wetenschappelijk is bewezen dat je tijdens een toernooi zo rond de vijfde wedstrijd een dipje hebt (smoes 2). We starten fel, maar binnen enkele minuten bleek al dat de vermoeidheid na de slooppartij tegen de Brazilianen de grootste tegenstander was vandaag (smoes 3). In een verzengende hitte van 30C (smoes 4), lag het tempo tegen Canada erg laag. De scheidsrechter floot na 90 minuten en de brilstand stond nog steeds op het scorebord: penalty's. Nederland en penalty's, dat is nooit een goed huwelijk geweest en dat bleek ook wel: de penaltyreeks werd verloren, hopeloos zelfs.

Na de met penalty's verloren wedstrijd tegen Canada, was de 13e plaats nog het hoogst haalbare. We speelden wederom tegen een Braziliaans team, dit keer tegen de advocaten uit Goias. Over deze wedstrijd kunnen we kort zijn: 2-0 verlies. Op de slotdag spelen we om plek 15 en 16 tegen een Turks team uit een gebied aan de kust van Izmir – je zag aan alles dat dit de meer macho Turken waren met baarden, raybans en van dat Chris Zeegers-haar dat altijd per ongeluk goed zit. De locatie was het trainingscomplex van Ferencvaros, een van de meest succesvolle clubs van Hongarije. Maar ook de club van Nederlands spelers Julien Jenner, Jack Tuyp, Mark Otten en van Leonardo (kennen we die nog, nog, nog). Jenner is ons zelfs nog komen opzoeken, nadat hij had begrepen dat een team Nederlandse advocaten op het trainingscomplex van zijn club moest spelen. Dan de wedstrijd: we speelden op een veld naast dat waar het eerste team moest trainen, dus de Nederlanders hebben ook nog even naar onze wedstrijd gekeken. Ze boden nog aan om mee te spelen, alleen daar was de trainer van Ferencvaros het niet zo mee eens, aangezien ze die avond een belangrijke kwalificatiewedstrijd voor de Europa League moesten spelen. Het had denk ik ook niet uitgemaakt want het Turkse team werd volledig van de mat gespeeld. Bij rust stonden we met 3-0 voor en na rust liepen we uit naar 6-0. De Turken deden in de slotminuten nog iets terug, maar uiteindelijk hebben we het toernooi afgesloten met een 6-2 winstpartij. De 15e plek was binnen!

Hiermee was Mundiavocat 2014 ten einde gekomen. We hebben een unieke prestatie geleverd en kunnen met opgeheven hoofd Budapest verlaten. Sinds 1996 is er niet meer een Nederlands team zo hoog geëindigd op het mondiale eindtoernooi en we zijn het 4e Europese land op de eindlijst – dat beloofd wat voor het EK! Het Turkse team Bosphorus uit onze poule heeft uiteindelijk het toernooi gewonnen. Voor ons een extra stimulans voor het volgende WK, want van dit team hadden we kunnen winnen. Als zij wereldkampioen kunnen worden, kunnen wij dat ook!

Graag willen wij via deze weg onze sponsoren bedanken die deelname aan de Mundiavocat mogelijk hebben gemaakt. Onze dank gaat uit naar de hoofdsponsor: Niehoff Werning & Kooij (www.nwk.nl). NWK is al sinds jaar en dag een trouwe sponsor van het Nederlands Advocaten Voetbalteam en is dan ook een prachtige hoofdsponsor voor ons! Daarnaast wordt het Nederlands Advocaten Voetbalteam gesteund door de volgende kantoren: Allen & Overy, Baker & McKenzie, Bierens Incasso, Boekel de Nerée, Brada law, Clifford Chance, DLA Piper, Klos Morel Vos & Schaap, Nauta Dutilh, Pels Rijcken & Droogleever Fortuijn en Rijppaert & Peeters.

Op naar het EK in Malta volgend jaar! 

 

Eurolawyers 2013

Link fotos

Link blogs

Van 4 t/m 9 juni 2013 streed het Nederlands Advocaten Voetbalteam om het Europees Kampioenschap Voetbal voor Advocaten. Het toernooi vond plaats om en nabij Paestum (http://nl.wikipedia.org/wiki/Paestum), een stad onder de rook van Napels. In Paestum ís bijzonder weinig te beleven, des te meer om te bekijken. De tempels die zo rond 600 jaar B.C. zijn gebouwd staan er namelijk nog steeds en zijn de moeite meer dan waard.

Dat voor wat betreft de cultuur, dan het voetbal. Dinsdagavond vond de loting plaats. De introductie deed Eurovisiesongfestivalachtig aan en duurde anderhalf uur - een heel verhaal in het Frans (terwijl er maar één Frans team meedeed), hetzelfde vermoeiend lange verhaal vervolgens in het Italiaans, dan nog een keer in het Turks, om te worden samengevat in het Engels met enkel de woorden: "Yes, sank yoe". Daarbij had ook elke spreker zijn eigen filmpje over het toernooi en de streek laten maken, in kwaliteit variërend van met het boek "Editing for dummies" op de schoot, tot en met zeer professioneel ogende intro's met beelden uit eerdere edities van de Eurolawyers, afgewisseld met beelden uit de Champions League "Huh, heeft Messi hier ooit aan meegedaan, of waar komen die beelden nou vandaan?". Nadat toernooi directeur Vincent Pinatel opkwam en minuten lang door het Nederlandse team werd toegezongen, kon de loting eindelijk beginnen. In de zaal hadden we al enkele professioneel ogende teams gespot, waarvan we liever hoopten hier niet aan gekoppeld te worden. Teams met van die jongens met snelle hanekam en diamanten oorbelletjes, armen vol tatoeages en quasi nonchalant op de slippertjes rondlopend - de typische advocatenlook natuurlijk. Bij het zien van al deze semivedettes, bedachten we dat het misschien toch allemaal wat moeilijker zou worden Om Europees Kampioen te worden dan vooraf gedacht. Uiteindelijk werden wij gekoppeld aan 1 van de 8 (!) Turkse teams uit Istanbul, een team uit Zagreb en de Italianen uit Palermo. Een pittige loting, nu onze tegenstanders natuurlijk wel gebouwd zijn voor +30 graden weer, in tegenstelling tot ons team dat drie zonnestralen per jaar gewend is (eerste excuus). De poulefase werd dan ook geen onverdeeld succes. 2x gelijk (Kroaten 1-1 en Italianen 0-0) en 1 x verloren (Turken 2-1). Daarbij merk ik op dat de Italianen natuurlijk het thuisvoordeel hadden (tweede excuus), de Kroaten als volleerd synchroon springers een pingel versierden (derde excuus) en wij vanwege een alles-of-niets-instelling (we moesten winnen om bij de laatste acht te komen dus speelden met meer risico) in het Turkse counter-kromzwaard zijn gelopen (etc..). Overigens deden de Italianen en Kroaten in hun wedstrijden tegen ons nog goede zaken in het huilklassement. Er werd bijzonder veel gemiemeld, veel schwalbes, veel verongelijkte gezichten, veel duikelingen, en soms tijdens het vallen werd er al met veel armgebaren gevraagd om gele en rode kaarten. Het schijnt erbij te horen. De 2-1 verlies wedstrijd tegen de Turkije betekende wel dat we niet door waren naar de laatste acht: weg finale, weg beker, weg droom.

Na de poulewedstrijden maakten we de balans op: drie groepswedstrijden gespeeld, drie keer beter zijn dan je tegenstander maar niet weten te winnen. Met twee punten niet bij de laatste acht, maar naar de kruisfinales voor de plekken daaronder. Daarin moesten we het in de eerstvolgende wedstrijd weer opnemen tegen de Kroaten. Dit maal (kansloos) ten onder. Ze waren deze keer simpelweg beter en gehaaider en ons gebrek aan scorend vermogen (wat werd gecompenseerd in de 3e helft) brak ons op. En zoals Cor Pot eerder deze week aangaf, het is wetenschappelijk bewezen dat je tijdens een toernooi zo rond de vierde wedstrijd een dipje hebt. Konden we dus vooraf weten. Na deze verliespartij was de 13e plek nog het hoogst haalbare. Dan moest er wel eerst gewonnen worden van: Rusland. Een pot om niet snel meer te vergeten. Wanneer we het veld opkomen, zien we alleen nog de keeper van Rusland. Hij lijkt een goedwillende amateur uit het vierde. Categorietje Jeroen Verhoeven. Onderschatting maakt zich meester van ons team en iedereen begint grappend over pizza's aan de warming-up. Dan gaat er een kleedkamerdeur open en komt de rest van het Russische team het veld opgelopen. Humor maakt plaats voor angst, want een peloton reuzen betreedt het veld. Zeg maar kermisopbouwers van de zwaardere categorie. Die met de blote hand een reuzenrad in elkaar klussen. De wedstrijd kenmerkte zich ook door de vele overtredingen en na de wedstrijd waren we ook 3 geblesseerden rijker. Na een bezoekje aan Dick van Toorn hadden we nog net 11 fitte spelers over voor de laatste wedstrijd. We hebben als leeuwen gevochten (soms bijna letterlijk), maar uiteindelijk een zwaarbevochten 3-2 overwinning uit het vuur gesleept. Gevreesd werd voor ons leven. Des te groter was de verrassing dan ook dat dezelfde Russen later die avond op het gala, onze grootste fans bleken te zijn. Als team hadden we het plan opgevat een ode te brengen aan de grootste voetballer die het Nederlandsch voetbal ooit heeft voortgebracht: Ruud Gullit. Ik als Ruud Gullit-fan van het eerste uur was ook zeer content met deze keuze. Onderstaand het bewijs van deze lofzang die zeer goed ontvangen werd door de organisatie, de andere teams en zelfs Ruud Gullit zélf (mooiste comment ooit op Facebook)! Iedereen wilde met ons op de foto en vele contacten werden gemaakt. Hierbij ging het niet alleen over voetbal, maar ook over het recht/advocatuur uit dat land. Bijzonder te zien hoe groot de verschillen kunnen zijn met andere landen. Vele visitekaartjes werden uitgewisseld en mooie contacten gelegd. Ik ben zelfs geïnterviewd door een Italiaanse zender die verslag deed van het evenement (ook een interview na de wedstrijd tegen Italië) en bij de prijsuitreiking werden we nog even speciaal door toernooidirecteur Pinatel geroemd om ons "tomeloos enthousiasme en goede spirit waarmee we aan het toernooi deelnamen".

De dag na het gala (zondag) speelden we tegen de zeer sportieve balie de Lyonnais. Dit bleek de mooiste wedstrijd van het toernooi te worden met een korfbaluitslag van 7-4. De scheidsrechter werd voor het begin van de tweede helft op de schouders het veld opgedragen, stonden tijdens de rust beide teams met de handjes in de lucht (een poging tot) dansen op de laatste hit van Daft Punk (tot grote hilariteit van de andere teams) en deden de Fransen met z'n allen een vreugdedans rond een teamgenoot van ons toen deze een penalty binnenschoot (wederom tot grote hilariteit van de andere teams). Deze wedstrijd had nog meer mooie momenten en was een mooie afsluiter van een nog mooier toernooi. De Fransen boden al snel aan, evenals de Belgen uit Antwerpen, om naar Amsterdam te komen om tegen ons te voetballen. En ook de Kroaten wilden maar al te graag dat wij bij hen op bezoek komen. Het is mooi om te zien dat zo’n toernooi in eerste instantie enkel en alleen om het voetbal lijkt te gaan, maar uiteindelijk ook een mooie gelegenheid is om banden met advocaten in omringende landen (maar zeker ook onderling) te leggen en/of aan te halen en dat maakt het toernooi nog mooier om bij te zijn!

Tot zover deze impressie, het was waanzinnig leuk om hieraan mee te mogen doen.  

Arriverderci!